เจ็บตัว

วันนี้ไปฝึกงาน แทบจะไม่มีงานอาไรเลยนึกว่าจะว่างงาน แต่โชคมักจะไม่เข้าข้างเป็นธรรมดา

ช่วงนี้ก็รู้กันว่าเป็นเดือนของเทศกาลปีใหม่ที่กำลังเข้ามาคืบคลาน ทำให้แต่ละบริทต้องมีของสมนาคุณลูกค้า ดังนั้นทางแผนกของเราจึงต้องหาของมาแจกนั้นก็คือปฎิทินแบบแขวน กรรมเลยมาตกที่เด็กฝึกงานคือต้องมานั่งม้วนปฎิทินพร้อมกับผูกโบว์ กาลังนั่งม้วนก็มีเสียพี่คนนึงพูดว่า น้องค่ะทามไมม้วนเอาสันเข้าละ นู้นนี้ก็ติไป ไอ้เราก็บอกว่าก็ม้วนแบบพี่มันม้วนไม่ได้ ชีก็หรอ เอ่องั้นก็ม้วนแบบน้องก็ได้ เอ่อ ชั้นนะคนม้วนนะรู้ว่าต้องทำไง ก็นั่งม้วนไปจนเสร็จ 70 อัน กำลังจะพักกันเลย ชีคนเดิมก็พูดว่าน้องคะยังมีอีก120อันนะ อันนี้ผูกโบว์ทองนะ จะได้ดูดี อ้าวใจคอจะไม่ให้พักกันเลยหรอไง แต่ด้วยสถานภาพค้ำคออะนะก็ยอมทำตามแม้ว่าจะเหนื่อย ม้วนไปได้2อัน เห้ย ทามไมเจ็บนิ้ว พอมาดู ว๊ายยย โดนกระดาษบาดเลือดซึมๆ สรุปนั่งม้วนไปจนเกือบๆ4โมงเย็น นั่งนับได้แผล8รอย อือๆๆ เจ็บอะยิ่งอาบน้ำโอ๊ยยแสบมาก สงสัยเพราะอากาศมันหนาวด้วยอ่านะ

ถึงเวลากลับบ้านก็รอรถเมลล์ เพื่อนรวมงานชวนขึ้นรถคันเดียวกัน เอ่อขึ้นก็ได้อารมณ์แบบอยากกลับบ้าน ก็ขึ้นจ่ายตังเสร็จแล้วเราก็ยืนเพราะไปแค่ไม่กี่ป้าย

ตอนจะลงรถยังไม่ทันจอดเลย แต่ประตูเปิดแล้วแถมคนขับจอดไม่ชิดเลนที่จะจอด เราก็ยังไม่ลงสิรถมันวิ่งนะก็มีผู้หญิงคนนึงผลักเราดีนะเรากำที่จับไว้แน่เลยไม่ล้ม ไม่เข้าใจจะรีบไปไหน รถยังแล่นอยู่เลยถ้าคุณอยากลงก็ลงไปสิเราไม่ลงหรอกนะถ้าโดนรถ หรือมอเตอร์ไซด์เชี่ยวใครจะรับผิดชอบฮะ....